Wanneer vind ik iets een stoornis en wanneer niet? 

Een overeenkomst tussen ADHD, dyslexie, autisme (bij mensen met een normale tot hoge intelligentie) en hoogbegaafdheid is dat er zowel positieve als negatieve kenmerken zijn. Bij ADHD, dyslexie en autisme zijn de negatieve kenmerken echter veel bekender. De positieve kenmerken zijn later geconstateerd door allerlei verschillende wetenschappers, professionals en andere mensen. Deze kenmerken worden steeds bekender. Op de pagina’s over de verschillende labels (diagnoses) staan de bijbehorende positieve kenmerken steeds onderaan vermeld. Ik ben van mening dat iets wat zowel positief als negatief kan zijn, over het algemeen geen stoornis is.

De D’s in ADHD kloppen dus naar mijn mening niet echt, omdat deze staan voor ‘deficit’ en ‘disorder’, wat een defect in de hersenen impliceert. Eigenlijk zou ADHD volgens mijn visie aangevuld moeten worden met de positieve kenmerken (dat geldt natuurlijk ook voor andere labels met zowel positieve als negatieve kenmerken). In dat geval vind ik het raar om te spreken van een stoornis of een defect, want ieder normaal mens heeft zowel positieve als negatieve eigenschappen. Bovendien is er nooit aangetoond dat er sprake is van een defect. De term ADHD is (vanwege de D’s) daarom niet helemaal correct. De naam zou eigenlijk moeten veranderen. Het probleem hiervan zou alleen zijn dat niemand meer weet waar je het over hebt. Het zou daarom (voorlopig) logischer zijn om alleen de betekenis van het label te veranderen. ADHD zou dan een andere betekenis krijgen, maar verandert niet van naam. Daarom blijf ik ADHD voor het gemak gewoon ADHD noemen.

Ik ben niet van mening dat psychiatrische labels per definitie verkeerd zijn. Ik geloof zeker dat iemand die echt niet kan functioneren of een gevaar is voor zichzelf en/of anderen, iets kan hebben aan een psychiatrisch label en soms ook aan medicatie. Ik geloof echter ook dat ADHD en autisme (bij mensen met een normale tot hoge intelligentie) in de meeste gevallen geen groot probleem hoeft te zijn en dat men (als beelddenker) van dyslexie kan genezen. Ik geloof namelijk dat de klachten die bij de genoemde etiketten horen, klachten zijn die vaker voorkomen bij het mens-type ‘creatieve chaoot’. Omdat er bij de creatieve chaoot net zo veel positieve als negatieve eigenschappen geconstateerd zijn en daarnaast omdat de bijbehorende labels te maken lijken te hebben met een andere werking van de hersenen (wat dus niet betekent dat er een defect is, maar dat er diversiteit is in hersentypes!), vind ik deze labels geen ziektes of stoornissen. Ik zou liever spreken van een manier van denken of een mens type. Dit betekent dus niet dat ik labels die geen positieve kanten hebben geen stoornissen vind.

Een medische diagnose impliceert eigenlijk dat je ziek bent. De vraag is: ‘waar trek je de grens tussen ‘tegen dingen aanlopen’ (of dat nu te maken heeft met wat de omgeving vind of met wat je zelf lastig vind) en ‘echt ziek zijn?’ Iedereen loopt toch tegen dingen aan? Bij de creatieve chaoot vallen deze dingen wel meer op, omdat het afwijkt van de norm, maar dat betekend  toch niet dat iemand ziek is? Ik vind wel dat iemand zichzelf ziek kan noemen als iemand dagelijks dusdanig tegen dingen aanloopt dat iemand geen enkele vorm van werk of geen enkele bijdrage aan de samenleving kan leveren. Ik vind ook wel dat iemand zichzelf ziek kan noemen als iemand echt een gevaar voor zichzelf of anderen is. Voor creatieve chaoten geldt dit alleen heel vaak niet.

Verder wil ik voor de duidelijkheid zeggen dat ik van mening ben dat het niet goed is om negatieve dingen te ontkennen. Echter kan anders zijn wel een handicap zijn, maar ik ben van mening  dat het altijd goed is om de focus wel op het positieve te houden. Ik wil mensen die naar mijn idee wel een echte ziekte of stoornis hebben daarom ook adviseren om zich altijd meer te focussen op de dingen die wel goed gaan in hun leven. Mijn boodschap op deze site gaat alleen nog een aantal stappen verder, door te zeggen dat creatieve chaoten helemaal niet ziek zijn of een stoornis hebben.

Ook vind ik dat iemand die volgens mijn visie onterecht gelabeld zou zijn met een ‘stoornis’ wel nut zou kunnen ondervinden van hulpverlening, mits deze persoon zelf daadwerkelijk last heeft van bepaalde eigenschappen. Immers heeft ieder mens wel eens ergens last van en ieder mens kan wel eens hulp gebruiken. Als er dan iemand is die meer weet van hoe jij in elkaar zit, is dat juist mooi meegenomen.

Op de pagina ‘Hersenafkomst’ betoog ik verder waarom ik vind dat de creatieve chaoot doorgaans geen stoornis heeft.

Advertenties