ADHD en medicatie

Veel mensen vinden tegenwoordig dat er te veel kinderen zijn die medicijnen slikken voor hun ADHD (of ADHD symptomen). Vaak hoor je dat kinderen van medicijnen, zoals ritalin en concerta, afgevlakt en lusteloos kunnen worden. Niet alleen de negatieve kanten van het label, maar ook de leuke kanten, zoals creativiteit en spontaniteit kunnen verdwijnen. Ook gaan de klachten soms maar voor een heel klein deel weg door het gebruik van medicatie. Wel moet ik toegeven dat er ook mensen zijn die wel veel baat hebben bij medicatie. Ik hoor vooral van mensen dat het soms rust in hun hoofd kan geven of dat het kan helpen met concentratie problemen. Schijnbaar werken medicijnen bij ieder weer anders. Sommige mensen zijn er erg tevreden over en andere juist weer helemaal niet.

Een jonge meid die ik ken heeft een tijdje concerta geprobeerd en had het gevoel onder invloed te zijn. Daarnaast voelde deze persoon zich afgevlakt. Deze persoon ging zich wel op een andere manier focussen, maar voelde zich niet als haarzelf. Ze kreeg te horen dat er in concerta en ritalin hetzelfde zit als in speed, namelijk amfetamine. Dit verklaarde het lichte en zweverige gevoel wat ze in haar hoofd had. Deze persoon is gestopt met de medicatie, waarna ze zich juist beter voelde door ermee te gestopt te zijn. Dergelijke verhalen hoor ik vaker. Ook zijn er verhalen bekend van mensen die juist drukker en/of “lastiger” worden van ritalin.

Persoonlijk zouden ik pas ritalin o.i.d. geven aan een kind als het kind ergens echt heel erg veel last van heeft, of als er een zeer ernstig probleem is met agressie o.i.d. Ik raad aan om dan eerst allerlei andere middelen/methodes/manieren uit te proberen en een middel als ritalin echt als een laatste redmiddel te zien.

Ook zou ik de medicatie willen benoemen als middel tegen specifieke klachten (die wel veel voorkomen bij ADHD-ers) in plaats van als een middel tegen ADHD met alles erop en eraan, want daarbij horen ook positieve kanten. Ook heeft lang niet iedereen met ADHD klachten waar per definitie medicatie voor nodig is. Je zou misschien kunnen zeggen dat een ADHD-er vaker last heeft van bepaalde klachten en daardoor soms moet leren hoe hij/zij iets tegen die klachten kan doen. Zo zijn er ook honden die bijvoorbeeld vaker last hebben van bepaalde kwalen. Dit betekend niet dat dan al die type honden er last van hebben.

Ook kun je dergelijke medicijnen zien als een middel om je aan te passen. Je word er “normaler” van. Maar als je zelf helemaal geen last hebt van je “afwijkende gedrag”, kun je je afvragen of je dan niet eigenlijk een middel neemt, alleen zodat anderen jou ineens wel leuk gaan vinden. Ik vindt in ieder geval wel dat aanpassing van twee kanten moet komen en ook dat je in ieder geval in sommige gevallen wel gewoon lekker jezelf moet kunnen zijn.

Of je nu voor of tegen ADHD-medicatie bent, de farmaceutische industrie verdient  veel aan deze medicijnen. In Amerika is er een onderzoek gedaan naar financiële banden tussen de farmaceutische industrie en de opstellers van het DSM-handboek (waar alle negatieve kenmerken van labels in staan die worden gebruikt bij een officiële diagnose). Hieruit is gebleken dat in 2011 maar liefst 72% van de co-auteurs specialisten waren met financiële banden met de farmaceutische industrie.

Vooral ADD bij meisjes is heel erg gepromoot door de farmaceutische industrie, volgens Laura Batstra. Ze zegt dat onderzoek dat wordt betaald door de farmacie 5 keer vaker een positief effect aangeeft over medicatie dan een onafhankelijk onderzoek.

Je kan je dus afvragen of de verkoop van deze medicijnen niet vooral gebaseerd is op een marketing model om veel geld mee te verdienen.

Ik wil voor de duidelijkheid wel even benadrukken dat ik niet geloof dat dit betekend dat alle psychiaters ook gelijk “kwade bedoelingen” hebben. Ook wil dit niet zeggen dat een creatieve chaoot nooit medicatie zou moeten gebruiken. Ik heb zelf gemerkt dat er ook psychiaters zijn die vinden dat lang niet alle creatieve chaoten in de psychiatrie thuishoren. Wat ik heb gehoord is dat psychiaters soms ouders willen helpen met een diagnose, omdat ze anders geen hulp kunnen krijgen voor bepaalde problemen (die ook vaak komen doordat de omgeving van een kind niet tolerant genoeg is, of niet kan aansluiten bij het kind). Ouders zeggen ook dat ze het anders niet meer weten. Daarnaast hebben leerkrachten het ook zwaar vanwege grote klassen, hoge werkdruk en weinig tijd voor verdieping en dus vaak gebrek aan kennis. Op deze manier blijft men makkelijker kijken naar de problemen en krijgen kinderen diagnoses, want: ‘tjah wat moet je anders?’ Daarom denk ik dat het van belang is om juist te kijken naar mogelijkheden en de meerwaarde van deze anders-denkende kinderen; om juist creatief om te gaan met het anders denken en leren en om meer erkenning te creëren voor de talenten en de creativiteit van deze kinderen. Dit is niet alleen voor ouders en kinderen beter, maar ook voor de samenleving!

Gevolgen van het gebruik van ADHD-medicatie:

Helaas zijn er ook gevolgen als je ADHD-medicatie gebruikt. De gevolgen van het gebruik van medicatie als ritalin, zijn volgens Fernand Haesbrouck nog veel ernstiger dan we denken. In 2007 publiceerde hij het boek “ADHD-medicatie, Medische Megablunder” waarin hij de werkingsmechanismen beschrijft van chemische stoffen die voorkomen in ADHD medicatie, zoals het hoofdbestanddeel van ritalin en concerta, methylfenidaat. Tijdens zijn opleiding als aphoteker, in de jaren ’60, leerden ze al over het werkingsmechanisme van amfetamine-achtige stoffen als methylfenidaat en hoe ze het zenuwstelsel verwoesten en precies daarom onder een opiumwetgeving vallen. Methylfenidaat valt onder een klassering van chemische stoffen die allemaal dezelfde psychotische werking hebben: ze verwoesten systematisch de neuronen (bouwstenen) van het zenuwstelsel. Hierdoor kunnen mensen last krijgen van waanbeelden, psychoses, agressie (door controleverlies over het gedrag) en een veranderde perceptie op de realiteit. Ook kunnen stoffen als methylfenidaat op lange termijn zelfs resulteren in de ziekte van Alzheimer. De neuronen van Alzheimer-patiënten blijken er hetzelfde uit te zien als de kapotgemaakte neuronen bij gebruikers van Strattera, SSRI’s, XTC, cocaïne, LSD, cannabispreparaten, ritalin en andere amfetamines. Je kunt je wel voorstellen wat de gevolgen zijn als men deze stoffen chronisch aan kinderen geeft, waarvan de hersenen nog volop in ontwikkeling zijn.

Persoonlijk vindt ik dat het geven van medicatie aan creatieve chaoten vergelijkbaar met medicijnen geven aan een kat om te kunnen leren blaffen (wat voor sommige katten, of in sommige situaties ook best handig kan zijn. Zeker wanneer katten in de minderheid zijn). Er zijn alleen ook vele andere manieren. Ik zeg niet dat een creatieve chaoot niet tegen problemen aan kan lopen, maar ik zeg dat deze problemen niet per definitie opgelost hoeven te worden met medicijnen. Een creatieve chaoot denkt en leert anders en loopt daar soms tegenaan. Hier kunnen de meeste creatieve chaoten zeker mee om leren gaan zonder medicijnen.

Einstein zei ooit: ‘Waarom zou je een vis beoordelen op zijn vaardigheden om in bomen te klimmen?’

Maar wat als die vis leeft in een maatschappij met eekhoorns, die allemaal wel in bomen kunnen klimmen? Moet die vis dan leren om in bomen te klimmen? Moet die vis dan een pil krijgen waardoor hij wel in bomen kan klimmen (maar dan wel met het risico dat hij zijn zwemtalent voor een deel kwijt raakt en met lichamelijke risicofactoren bij langdurig gebruik)? Of moet deze vis speciale voeding krijgen om in bomen te kunnen klimmen? Of mag hij blijven zwemmen? Of moet hij zich alleen soms aan kunnen passen? En moeten die eekhoorns dan ook leren zwemmen?

Mijn mening is dat het vooral belangrijk is wat de desbetreffende persoon er zelf van vindt. Daarnaast zouden we deze vissen niet moeten gaan zien als gehandicapte eekhoorns, maar erkennen dat het vissen zijn en dat ze hun eigen kwaliteiten hebben.

Bronnen:

Een vandaag (2012). Commotie om nieuw handboek psychiatrie. Gekeken op 1 Juni op http://www.eenvandaag.nl/gezondheid/40458/commotie_om_nieuw_handboek_psychiatrietarget=”_blank”> Op het web

Fernand Haesbrouck (2009) Ritalin: medische mega blunder, Geschreven door Simone Muermans en Caroline Göttgens (2009) http://www.zitstil.org/TPT03/ Op het web

Youtube, KRO (z.j.) Op het web.
http://www.youtube.com/watch?v=AH3yZKU4j7c

creatievechaoot.wordpress.com |alle rechten voorbehouden 2012|

Advertenties